Overslaan en naar de inhoud gaan
S-blog Een blog van Nationaal
Een blog van De Voorzorg
“Stop met bepamperen en geef mensen vertrouwen”
Terwijl voorzitter Michel Pradolini (56) vol passie over zijn City Pirates spreekt, schieten zijn ogen meer dan eens vol. “Ik ben een emotionele man”, geeft hij toe. Dat hij de Burgerschapsprijs van de Stichting P&V ontvangt, heeft hem duidelijk geraakt. “Eigenlijk is het een prijs voor onze vrijwilligers en jongeren die het moeilijk hebben.”
Samen 14.11.2018
City Pirates

Vandaag telt voetbalclub City Pirates 1200 leden en staan nog eens 400 kinderen op de wachtlijst. Maar het was ooit anders. Toen Pradolini jeugdtrainer werd van de ploeg van zijn zoon, telde de club - op dat moment nog Olse Merksem SC - amper 169 leden, met toen al tal van nationaliteiten. “Ik ben opgestaan en zei: we gaan diversiteit als onze kracht gebruiken en er trots op zijn.”

Op het juiste pad

Intussen gaat City Pirates om veel meer dan alleen voetbal. De club is nu actief op 5 locaties in Antwerpen en heeft 4 maatschappelijk werkers in dienst. “We zitten in de moeilijkste wijken, waar geen voetbal meer was. Linkeroever, Merksem, Luchtbal, Den Dam (Antwerpen-Noord) en Deurne-Noord, het was er een drama”, vertelt Pradolini.

De club biedt ook huiswerkbegeleiding voor de jongeren en werkt samen met scholen in de buurt. Wie niet meer in de schoolbanken zit, krijgt begeleiding in de zoektocht naar werk. En gezinnen die het financieel moeilijk hebben, worden ondersteund met schuldbemiddeling. De jeugdwerkers doen er alles aan om de jongeren op het juiste pad te houden of te krijgen.

Michel Pradolini

Maffiosi

Waarom Pradolini de geknipte persoon was om de club dit parcours uit te sturen, wordt duidelijk wanneer hij over zijn eigen jeugd vertelt. “Als je op straat hebt geleefd en toestanden meemaakte die je niemand anders toewenst, dan begrijp je de problemen die de jeugd in achtergestelde wijken kan hebben. Je voelt dat van elkaar.”

Zijn grootvader aan vaderskant was een Italiaanse immigrant die op de vlucht voor Mussolini in de Waalse steenkoolmijnen terechtkwam. Grootvader aan moederskant streed mee aan het Oostfront. “Een Waal én een Italiaan, allebei getrouwd met een Vlaamse, dat maakte dat het familiaal nooit goed werkte. Mijn eigen vader was bovendien zeeman en weinig thuis, dus dat was niet simpel voor ons moeder. We waren geen makkelijke jongens, hebben vaak in tehuizen en internaten gezeten.”

“De straat was mijn universiteit, City Pirates mijn doctoraat.”

Ook de Italiaanse achternaam maakte het Pradolini niet makkelijk als kind. “Geconfronteerd worden met racisme, dat neem je heel je leven mee. ‘Maffioso’ krijg ik nog vaak naar mijn hoofd geslingerd.” Toch had hij niet anders willen heten. “Ik zou nooit staan waar ik nu sta, niet als mens, niet als zaakvoerder, niet als voorzitter. Het heeft me gevormd. De straat was een fantastische universiteit en City Pirates is mijn doctoraat.”

Knuffel en een schouderklop

Tijdens zijn eigen moeilijke jeugd ervoer Pradolini uit 1ste hand wat vertrouwen met een jongeman kan doen. “In een goed draaiende snackbar van een vrouw die niemand vertrouwde, kreeg ik toch alle vertrouwen in de keuken. Een van de mooiste momenten in mijn leven.”

Het leerde hem dat vertrouwen een sleutel tot succes kan zijn. Elke dag zet hij dat in de praktijk om. “Stop met bepamperen en geef mensen vertrouwen. Die levensfilosofie vraagt niet veel inspanning. Uiteindelijk draait het om warmte en authenticiteit. Die jongeren komen vriendschap, een knuffel of een schouderklop tekort.”

Iedereen hetzelfde trainingspak

Toch zijn het niet alle dagen succesverhalen. “Als je met 1200 jongeren uit moeilijke wijken werkt, dan kom je soms onfrisse zaken tegen. Dan moeten we ingrijpen. Maar dat zijn levenslessen. Als je bij iemand thuis komt en ziet dat ze geen meubels hebben of met 8 in een appartement met 2 slaapkamers wonen, dan word je geconfronteerd met de keiharde realiteit.”

“En niet iedereen kan met diversiteit om”, gaat Pradolini verder. “We leven te veel naast elkaar. Het sociale weefsel steunt nog te veel op witte mensen en er is te veel wantrouwen tussen wit en bruin. We spreken dus nog te vaak over kanten. Daarom moeten we meer investeren in bruggen, zowel menselijk als financieel.”

“We leven te veel naast elkaar. We moeten meer investeren in bruggen, zowel menselijk als financieel.”

“Binnen de club draagt iedereen hetzelfde trainingspak. Onze afspraken moeten nageleefd worden. Of je arm of rijk, wit of bruin bent, dat speelt geen rol in de club. Toch word je geconfronteerd met het leven zoals het is. Stel je een ploeg voor met 10 zesjarigen, van wie 9 gekleurde kindjes en 1 wit kindje. De ouders van die 9 kindjes spreken onderling Arabisch. Dan staan die witte ouders daar, en wat gebeurt er? Die witte speler haakt af. Dat kan en mag niet en moeten we aankaarten. Inclusie is een verhaal dat van alle partijen moet komen.”

De was en de plas

“Onze infrastructuur is enorm beperkt. Een club met 1200 kinderen in Antwerpen, die op 5 plaatsen actief is, is ongezien. Al die kinderen moeten elk weekend voetballen, maar wij doen zelf de was. Hoe kan je aan ouders die thuis geen wasmachine hebben, vragen om de was te doen voor een hele ploeg? Daar komt een enorme structuur bij kijken.”

“Hoe kan je aan ouders die thuis geen wasmachine hebben, vragen om de was te doen voor een hele ploeg?”

“We moeten ook lidgelden verwerken, afbetalingsplannen opstellen, inschrijvingen bij de voetbalbond doen … En om de kinderen te laten voetballen, heb je een plek nodig met kleedkamers. Daarnaast hebben we nog vergaderruimtes en lesruimtes voor de studiebegeleiding nodig.”

Pradolini hoopt dan ook dat de Burgerschapsprijs van de Stichting P&V tot meer aandacht voor zijn maatschappelijke project zal leiden. Die prijs wordt al sinds 2005 elk jaar uitgereikt aan personen die zich inzetten voor een rechtvaardige, tolerante en respectvolle samenleving voor iedereen.

“Hopelijk zal ook het beleid wat meer naar ons luisteren, zodat we het project duurzamer kunnen maken. Mensen denken vaak dat City Pirates gesubsidieerd is, maar het is voor 90 % gesponsord. Hoewel 75 % van onze tijd en middelen naar het sociale luik gaat, krijgen we van de betrokken stadsdiensten bijzonder weinig steun.”

Of Pradolini zelf veel heeft moeten opofferen voor City Pirates? “Ik heb meer gekregen dan dat ik er ooit heb ingestoken. Véél meer. Ik zou nooit de mens zijn die ik nu ben, als ik dit niet had gedaan.”

Meer weten?

Uit: interview met Michel Pradolini door Charis Bastin, gepubliceerd in de brochure ‘Burgerschapsprijs 2018’ van Stichting P&V. Copyright foto's: Maarten Straetmans en Gerbrand Van Uytvanck.

Home
Welkom op de S-blog
Welkom!
Kies jouw regio zodat je altijd verhalen te zien krijgt die voor jou relevant zijn.