Overslaan en naar de inhoud gaan
S-blog Een blog van Nationaal
Een blog van De Voorzorg
Moederkloek Mireille went aan een huis zonder dochters
De zomer van 2018 staat bij Mireille (56) in het geheugen gegrift. Want toen beslisten haar 2 dochters – op dat moment 22 en 25 – allebei om op eigen benen te staan en te verhuizen. Of hoe een moederkloek moest wennen aan een leeg nest.
Samen 28.06.2019
Het legenestsyndroom: Mireille went aan een huis zonder dochters

Enkele paniekaanvalletjes gehad

“Ik ben een echte moederkloek, altijd al geweest”, bekent Mireille. “Zelfs toen we vorige vakantie met z’n allen in Italië waren en ik mijn dochter in de supermarkt even uit het oog verloor, kreeg ik het al benauwd.” Niet verbazend dus dat ze al enkele jaren opkeek tegen het moment dat haar dochters, Iris (23) en Jasmine (26), het huis zouden verlaten.

“Onze oudste dochter had al langer aangekondigd dat ze rond haar 25ste het huis uit wilde, dus helemaal onvoorbereid was ik niet. Ook al wist ik dat mijn dochters niet eeuwig onder mijn vleugels zouden blijven, toch had ik al enkele paniekaanvalletjes gehad over een leeg nest.”

Huis op 7 kilometer

In 2017 komt het huurhuis van het gezin leeg te staan. En Iris en Jasmine beslissen om er in te trekken. “Plots waren ze alle 2 wég, dat gaf me een heel dubbel gevoel. Enerzijds was er weer de paniek, maar anderzijds was er ook rust, omdat ze samen zouden wonen. Ik had weleens gevreesd dat een van mijn dochters een sabbatjaar in het buitenland zou nemen, maar toen bleek dat ze in een huis op 7 kilometer van het onze gingen wonen. Het viel dus beter mee dan verwacht.”

Het legenestsyndroom: Mireille went aan een huis zonder dochters

Tussenfase om te wennen

Het huurhuis had een grondige opfrisbeurt nodig, dus ging de hele familie er aan de slag. “9 maanden hebben we er met 4 intensief in gewerkt. Ik besefte het toen niet, maar eigenlijk was het een soort tussenfase, om te wennen aan hun verhuis.”

“En eerlijk? We waren op het einde zo moe van het klussen, dat ik zelfs uitkeek naar het moment dat de woning instapklaar zou zijn”, lacht Mireille.

Kamers blijven onaangeroerd

Iris en Jasmine verhuizen in juni 2018. Hun huis had wel een terras, maar geen tuin. Dus bracht de warme zomer de meisjes in de 1ste maanden bijna dagelijks terug naar het vertrouwde ouderlijke huis. “Best grappig”, herinnert Mireille zich. “Ze waren hier bijna elke avond. Om in de tuin te zitten en te blijven eten. Ik was er stiekem wel blij om. Het was opnieuw een manier om stapsgewijs te wennen aan een leeg nest.

Geleidelijk aan worden de dagelijkse tuinbezoekjes afgebouwd en vindt iedereen zijn draai in de nieuwe levensfase. “Maar aan de kamers van mijn dochters mag ik niet raken. Die moeten zo blijven voor de toekomstige kleinkinderen, zeggen ze.”

“De navelstreng is er nog altijd, maar er is meer ‘rek’ op gekomen.”

Meer qualitytime met partner

Andere kleine dingen zijn dan wel weer veranderd. En Mireille geniet ervan. “Zo heb ik meer qualitytime met mijn partner en doet het deugd om aan tafel een gesprek onder 4 ogen te voeren. En ’s avonds kiezen we lekker zelf het tv-programma dat we willen zien, zonder overleg”, knipoogt ze.“De navelstreng is er nog altijd, maar er is meer ‘rek’ op gekomen. Dat voelt goed, voor iedereen. Ik gun mijn dochters alle privacy, maar tegelijk weten ze dat ze altijd bij ons terechtkunnen. En omgekeerd ook. Dat neemt niet weg dat ik mijn meisjes nog vaak zie. Iris gaat bijvoorbeeld 3 keer per week paardrijden en haar spullen liggen hier. Vaak ga ik mee. ‘Omdat ik het paard graag zie’, zeg ik dan.”

Ieder doet z’n ding

Ondertussen kreeg het verhaal weer een nieuwe wending. “Mijn man droomde er altijd van om met onze dochters een woonerf te delen, met elk ons privégedeelte. Dat is het niet geworden, maar toen vlakbij een huis te koop kwam, waagden mijn dochters hun kans. Ze wonen er nu, opnieuw samen. Ze willen elk hun eigen verdieping inrichten.”

“Onze tuinen grenzen aan elkaar, maar we hebben geen inkijk in elkaars woning. We doen ieder ons ding. Ik moet bekennen: de angst voor het legenestsyndroom heeft me in het verleden af en toe verlamd, maar nu het zover is, zie ik ook de voordelen. Een moederkloek blijf ik sowieso, maar wel eentje die wat afstand kan nemen van haar kroost”, besluit Mireille.

Binnenkort op eigen benen?
Als je 25 wordt, begint te werken of een inschakelingsuitkering krijgt, dan ben je verplicht om je aan te sluiten bij een ziekenfonds. Ontdek wat ons ziekenfonds voor jou te bieden heeft!
Schrijf je in
Home
Welkom op de S-blog
Welkom!
Kies jouw regio zodat je altijd verhalen te zien krijgt die voor jou relevant zijn.