Overslaan en naar de inhoud gaan
S-blog Een blog van Nationaal
Een blog van De Voorzorg
Tara verliest beide handen en benen door de vleesetende bacterie
Soms werpt het leven je harde uitdagingen voor de voeten. Eind 2018, tussen kerst en nieuw, voelde Tara zich plots onwel. Een vleesetende bacterie zou voorgoed een einde maken aan haar zorgeloze leven. Maar Tara (34) vocht terug, en hoe.
Samen 25.08.2019
Tara (34) verloor haar handen en benen door een vleesetende bacterie, maar vocht terug.

Lichaam op agressieve manier aangevallen

“Het was 28 december – die datum vergeet ik nooit meer – toen ik plots veel pijn kreeg in mijn onderrug”, steekt Tara van wal. In de spoedafdeling van het lokale ziekenhuis wordt bloed getrokken en worden foto’s genomen, en Tara keert met pijnmedicatie terug naar huis.

De volgende nacht verergert haar situatie en een ambulance brengt haar opnieuw naar het ziekenhuis. Nierfalen, denken de artsen, en Tara wordt in een kunstmatige slaap gebracht. 2 dagen later krijgt haar familie het harde verdict: een vleesetende bacterie blijkt Tara’s lichaam op een erg agressieve wijze aan te vallen.

Amputatie niet te vermijden

Tara’s nicht Jena maakt de daaropvolgende weken vanop de 1ste rij mee. “Het was vreselijk. We zagen Tara’s armen en benen letterlijk zwart worden. Niemand kon zeggen of ze het zou overleven.” Tara wordt pas enkele weken later wakker. De bacterie had haar hersenen niet aangetast, zo bleek, maar had wel zoveel schade aangericht dat een deel van haar armen en benen geamputeerd moest worden.

Jena: “We wisten meteen dat er een loodzware periode van herstel zou aanbreken. Niet alleen emotioneel en fysiek, maar ook financieel. Tara verloor in 1 klap haar job, haar huis moest aangepast worden én we zouden op termijn peperdure prothesen moeten aankopen.”

“Dankzij een hulpstuk kon ik onlangs voor het eerst schrijven. 6 pagina’s schreef ik vol, zo blij was ik.”

Terugvechten en sterk houden voor gezin

Ondanks de nieuwe opdoffer vertrekt Tara midden maart naar het revalidatiecentrum van UZ Gent, waar ze met een intensief dagprogramma start. “Ik was eerder pessimistisch van aard vóór mijn ziekte, maar toch vond ik vrij snel de energie om terug te vechten. Ik had een gezin om voor te zorgen. Ik ben mama van een dochter van 6 en een pluszoon van 13. Voor hen en mijn man moest ik me sterk houden.”

Sindsdien revalideert Tara van maandag tot vrijdag in Gent en komt ze tijdens het weekend naar huis. “Ik leef van dag tot dag. Vorig weekend kon ik, dankzij een hulpstuk, voor het eerst schrijven. 6 pagina’s heb ik meteen volgeschreven, zo blij was ik.”

Tara (34) verloor haar handen en benen door een vleesetende bacterie, maar vocht terug.

Het ergste? Zelfstandigheid verliezen

Maar er zijn uiteraard moeilijke momenten. Tara: “Je zelfstandigheid verliezen, dat is het ergste. Ik krijg thuis hulp van een verpleegster, maar het blijft slikken wanneer je voor bijna álles hulp nodig hebt. Ik kan niet alleen een bad nemen of de was doen, en als ik iets laat vallen, dan moet ik ofwel iemand roepen ofwel moet ik het gewoon laten liggen.”

“Voorlopig zit ik in een elektrische rolstoel en op termijn zijn er nog heel wat aanpassingen nodig in het huis. Eigenlijk moet zowat alles aangepast worden, van de voordeur tot de badkamer en de slaapkamer, die naar beneden moet verhuizen.”

Hart voor Tara

“Al vrij snel waren we ons ervan bewust dat er veel geld nodig zou zijn. Geld dat er niet meteen was. We hadden ook te horen gekregen dat Tara geen baat had bij mechanische prothesen, maar elektronische prothesen nodig zou hebben”, vertelt Jena.

“Alleen wist de dokter ons tegelijk te vertellen dat 1 beenprothese, zonder knie, al gauw 27 000 euro zou kosten en niet terugbetaald zou worden. Dat was slikken. En dus hebben we vzw Hart voor Tara opgericht om geld in het laatje te krijgen.”

Verhaal raakt mensen

Met resultaat. Een benefietverkoop van paaseitjes leverde 46 000 euro op en een weekend met onder meer een quiz, optredens en een kindernamiddag een fikse extra som. Tara kwam tijdens dat weekend 2 keer goeiedag zeggen. “Toen ik al die mensen zag, waaronder vroegere klasgenoten, buren en collega’s, heb ik toch een traantje gelaten”, vertelt ze.

“Het verhaal van een jonge mama met 2 opgroeiende kinderen die van de ene op de andere dag haar armen en benen verliest, raakt mensen”, voegt Jena eraan toe. “Ook omdat zo’n vleesetende bacterie iedereen kan treffen.”

Mijlpaal

1 september is voor Tara een belangrijke mijlpaal. “Mijn dochter gaat dit jaar naar het 1ste leerjaar en het is mijn doel om haar zelf te brengen naar de grote school. En dat zal lukken.”

Tara’s revalidatie is voorlopig ‘gepland’ tot eind februari 2020, als alles volgens plan verloopt. “Ik heb er goeie moed in”, besluit ze. “En ja, een heerlijke chocomousse van mijn nichtje Jena, als ik in het weekend naar huis kom, helpt daarbij.” (lacht)

Hart voor Tara
Om Tara en haar gezin een financieel duwtje in de rug te geven, werd de vzw Hart voor Tara opgericht. Neem een kijkje op de website als je ook wil helpen.
Ga naar www.hartvoortara.be
Home
Welkom op de S-blog
Welkom!
Kies jouw regio zodat je altijd verhalen te zien krijgt die voor jou relevant zijn.