Overslaan en naar de inhoud gaan
S-blog Een blog van Nationaal
Een blog van De Voorzorg

Annelies: “Anorexia gaat niet over eten, maar over regeltjes”

In het één-programma ‘Durf te vragen’ nodigt Siska Schoeters wekelijks een groep mensen uit die eerlijk antwoorden op gevoelige vragen. Een van die mensen is Annelies, die moedig getuigt over de anorexia die al sinds haar jeugd over haar schouder meekijkt. Samen met Siska blikt ze terug.
Gezond 21.10.2019
Annelies spreekt openlijk over haar leven met anorexia.

Extra zachtheid aan onze maatschappij toevoegen

Siska speelt haar rol als leading ‘Durf te vragen’-lady met verve. “Ik heb het gevoel dat er steeds meer negatieve vooroordelen bestaan. Sociale media spelen daar een grote rol in. Alsof het meer geoorloofd is om je mening over iets of iemand te spuien, zonder dat je de finesses kent.”

“Geloof me, het is niet omdat je aan BDSM doet, dat je een freak bent. En het beeld van een moslima als een huisvrouw met 7 kinderen klopt evenmin. Die clichés proberen we te doorprikken. Ik hoop vooral dat we extra zachtheid aan onze maatschappij kunnen toevoegen.”

Annelies spreekt openlijk over haar leven met anorexia.

Confrontatie met slechtste periode

Annelies nam deel aan het programma. Ze worstelt al haar hele leven met eten, maar werd pas op haar 15de gediagnosticeerd met anorexia nervosa. Toen ik las dat ze voor een tv-programma mensen zochten met een (overwonnen) eetstoornis, twijfelde ik niet.”

Ik ontmoette Siska de 1ste keer in de Delhaize in Antwerpen. “Ik heb strikte gewoontes als ik winkel, en plots keken andere mensen mee. Dat was moeilijk. Weet je, in mijn slechtste periode woog ik 45 kilo en at ik amper 500 kilocalorieën per dag. Toen Siska naar mijn favoriete koffiekoek vroeg, werd ik weer met die periode geconfronteerd.”

Koud eten opeten, kan niet

“Het klikte wel meteen tussen ons”, vertelt Siska. “Ik ben met haar boodschappen gaan doen en daarna hebben we samen gekookt en gegeten.” Maar ook dan kwam Annelies zichzelf tegen, pikt ze in. “We maakten een wokschotel met groenten en kip, maar om er ook saus bij te maken, moest ik een knop omdraaien.”

“Doordat de opnames wat langer duurden, werd ons eten koud. Ik sloeg in paniek. Dát kan in mijn ogen niet: koud eten opeten. Gelukkig zag Siska wat er gaande was en ging ze met me naar de keuken. Niet alleen om onze schotels in de microgolfoven te zetten, maar ook om op adem te komen. Daar was ik dankbaar om.”

“Ik hoop dat ik andere 15-jarige Anneliezen kan waarschuwen en motiveren om er iets aan te doen.”

Strijd die nooit gestreden is

“Je moet weten, Annelies is een beeldschone madam, vanbinnen en vanbuiten”, zegt Siska. “Voor een buitenstaander is het haast onbegrijpelijk waarom eten voor haar zo’n issue is. Maar ik heb de dagelijkse strijd die ze voert echt gevoeld.”

“Het is een strijd, zo zag ik, die nooit helemaal gestreden is en op zwakke momenten om de hoek loert. Het feit dat tijdens de opnames andere mensen er getuige van zouden zijn hoe en wanneer zij eet, was iets wat ze moest overwinnen.”

Ruimte om verhaal te vertellen

Annelies is blij met haar getuigenis. “Toen ik de uitzending te zien kreeg vóór ze op antenne ging, was ik blij met het resultaat. Dat heeft grotendeels te maken met de aanpak van Siska. Zij was tijdens de opnames heel warm en meelevend. Zij gaf me de ruimte die ik nodig had om mijn verhaal te vertellen. Dankzij haar heb ik er ook een lievelingssaus bij, die ik nu bij bijna al mijn gerechten eet”, lacht ze.

“Wat ik echt bewonder aan Annelies, is dat ze de moed heeft om haar demonen in de ogen te kijken en die strijd aandurft”, benadrukt Siska.

Siska Schoeters nodigt in 'Durf te vragen' Annelies uit om over haar anorexia te praten.

Controle over gevoelens en leven

Heeft Siska in die korte tijd veel geleerd over wat er omgaat in het hoofd van iemand die jaren met anorexia nervosa heeft geworsteld? “Absoluut. Dat het bij Annelies niet gaat om eten, maar om een manier om controle te houden over haar gevoelens en leven”, weet ze. Annelies knikt instemmend. “Het gaat om regeltjes in mijn hoofd.”

“Na de opname stuurde Annelies me een sms’je met ‘Merci om me tijd te geven om mijn verhaal te doen’. Dat deed me extra veel deugd”, herinnert Siska zich. “Wat ik haar toewens? Een goede balans in haar hoofd, nu en in de toekomst. Dat verdient ze heel hard.”

“Ik wilde mijn verhaal vertellen, omdat ik niet het prototype ben van een anorexiapatiënte – ik ben geen zogenaamd skeletmeisje – maar wel een eetverslaving heb gehad die nooit helemaal zal verdwijnen. Ik hoop dat ik andere 15-jarige Anneliezen kan waarschuwen en motiveren om er iets aan te doen”, besluit Annelies.

Home
Welkom op de S-blog
Welkom!
Kies jouw regio zodat je altijd verhalen te zien krijgt die voor jou relevant zijn.