Overslaan en naar de inhoud gaan
S-blog Een blog van Nationaal
Een blog van De Voorzorg

Hoe dementie je dwingt vroegtijdig afscheid te nemen

Magda De Meyer (64) had altijd een speciale band met haar moeder. Toen haar moeder begon te dementeren, twijfelde Magda niet om haar te laten inwonen. Tegelijk moest ze stapsgewijs mentaal afscheid nemen. “Mama werd door de dementie een andere persoon”.
Samen 28.10.2019
Hoe dementie je dwingt vroegtijdig afscheid te nemen

Mama was een fiere madam

“Ik kom uit een gezin van 4 kinderen. Ik was het nakomertje, het ‘kakkenestje’. Al van in het begin had ik een nauwe band met mijn mama.”

“Mijn ouders hadden een kapsalon en toen mijn vader stierf, bleef mijn moeder tot haar 82ste het haar van haar klanten doen. Ze was zelf ook een mooie en fiere madam die zich tot in de puntjes verzorgde”, vertelt Magda.

Keerpunt: toen de frietketel ontplofte

“Op een bepaald moment kwam een van mijn broers in de problemen. Hij bleek aan jongdementie te lijden, en ging bij mijn moeder wonen. Dat ging een hele tijd goed, ze zorgden voor elkaar. Maar plots had mijn moeder het moeilijk om zelf in bad te gaan. We schakelden toen thuiszorg in, maar na een tijd was ook die hulp niet meer voldoende.” “De dag dat de frietketel ontplofte en de keuken wég was – gelukkig zonder fysieke gevolgen voor mijn mama of broer – was het keerpunt. Mijn broer ging naar een rusthuis en mijn moeder, die steeds meer begon te dementeren, kwam bij ons wonen. Gelukkig stonden mijn echtgenoot, 3 kinderen en ik op dezelfde lijn, voordien waren we ook mantelzorger voor mijn schoonmoeder”, zegt Magda.

“We hadden mooie momenten samen, maar ik voelde dat ik mijn mama beetje bij beetje verloor.”

Beetje bij beetje verliezen

Magda’s mama kreeg een kamer en salon op het gelijkvloers. “Ze was 92, toen ze introk. We hadden mooie momenten samen, maar ik voelde dat ik mijn mama beetje bij beetje verloor. Ze was altijd een actieve en belezen dame, en plots zag ze dingen die er niet waren en vertelde ze verhalen verschillende keren na elkaar.”

“Het voelde ook alsof ik mentaal afscheid nam van een persoon die nog leefde en die ik supergraag zag. Gelukkig hebben we een warme familie bij wie ik steun vond, maar achteraf gezien had deskundige hulp ook nuttig geweest. Soms weet je écht niet hoe je moet reageren en wil je je verdriet delen”, herinnert Magda zich.

Hoe dementie je dwingt vroegtijdig afscheid te nemen

De rollen worden omgedraaid

“Mijn mama had altijd heel goed voor mij gezorgd als kind én volwassene. Nu waren de rollen omgedraaid: ik zorgde voor haar. Ik was blij met alle momenten samen, maar tegelijk triest, omdat ik wist dat het niet zou beteren. Toen ze wortelen met een lepel begon te raspen en haar wenkbrauwpotlood als een lippenstift zag, werd het moeilijker.”

“Op een gegeven moment verwarde ze de dag met de nacht en riep ze mijn man en mij ’s nachts uit bed, in de veronderstelling dat het tijd was om op te staan. Vergelijk het met de gebroken nachten van een kersverse moeder. Ik was na een tijd op.”

Administratieve mallemolen bij zoektocht naar rusthuis

Om op adem te komen, gingen Magda en haar gezin een week naar zee. Voor haar moeder regelden ze een kortverblijf in een rusthuis. “Toen wisten we vanbinnen al dat de mantelzorg thuis niet meer haalbaar was.”

“De zoektocht naar een rusthuis was een calvarietocht. Toen we eindelijk een plaatsje gevonden hadden, moest ze snel weer weg naar een ander rusthuis, omdat haar toestand slechter werd. Hierdoor raakte ze nog meer gedestabiliseerd. Een pijnijke periode ... Zien dat de nood voor een rusthuis er echt is, maar eerst moet je nog door een administratieve mallemolen.”

Het is mooi geweest

“Toen we aanvoelden dat het einde naderde, gingen mijn broers, ikzelf en onze gezinnen haar bezoeken in het rusthuis”, gaat Magda verder. “Een mooi moment was dat. In de kantine dronken we samen trappist en zongen we haar repertoire. Je moet weten dat mijn moeder een geweldige stem had en de hele dag zong. Na die dag is ze symbolisch in bed blijven liggen en wilde ze niet meer eten of drinken. Alsof ze wou zeggen: ‘Het is mooi geweest’.”

“Ook haar begrafenis was een speciaal moment, mijn mama waardig. We leefden met de hele familie een week samen en bekeken haar dia’s en fotoboeken. Mijn moeder wandelde graag. Sinds haar overlijden gaan mijn man, onze hond en ikzelf geregeld op pad en is ze in gedachten altijd mee.”

Zorg jij voor iemand met dementie?
S-Plus Mantelzorg organiseert infosessies en praatgroepen over omgaan met dementie. We maken je ook graag wegwijs in de praktische zaken voor mantelzorgers. Vragen? Deelnemen aan een vorming of mantelzorgcafé? Neem contact op via 02 515 18 94 of mantelzorg@s-plusvzw.be.
Meer info over S-Plus Mantelzorg

Manu Keirse, rouwspecialist: “Tegennatuurlijk afscheid nemen”

“Leven met een levend verlies: zo voelt het als een dierbare aan dementie lijdt. Je rouwt om iemand die er nog is, voelt je vaak boos, onmachtig of geïrriteerd, omdat het tegennatuurlijk is. Bij een ‘normale’ uitvaart zijn er rituelen, bij een leven met iemand die toenemend dementeert niet. Wat naasten en familie nodig hebben, is een luisterend oor, iemand aan wie ze hun situatie kunnen vertellen, zonder gêne. Ook professionele hulp kan nuttig zijn, om beter met het dementieproces om te kunnen gaan.”

Home
Welkom op de S-blog
Welkom!
Kies jouw regio zodat je altijd verhalen te zien krijgt die voor jou relevant zijn.